سفینه ی شـــــــــــمس الــــقمــــر

یه یاد استاد که میدانم در این آسمان پهناور با ماست.

 از هواپیما باید پرواز را آموخت ،توده های ابر هرچه انبوه تر و عظیم تر اوج پرنده ی پولادین بال هوشیارتر- که تجسم عینی طیران معنوی روح آدمی است- رفیع تر، هواپیما همواره بر فراز ابر ها می پیماید ، پرواز در زیر تابش مستقیم آفتاب ، هرچه از جاذبه زمین و فشار هوا و تیرگی ابرها کافردورتر و بالاتر پرواز راحت تر ، لذت بخش تر و مطمئن تر و دربرابر بلند ترین کوه ها ، شدیدترین طوفان ها و آشفته ترین جریانهای جوی ، آسیب نا پذیرتر!

پرواز در روشنی خورشید، با رو بال ! و جت  با نیروی اتفجارهای پیاپی و مداوم در خویش طولانی در خویش ،قدرت معجزه آسایی "دفع از خویش"که جاذبه ی خاکی و دنیاگرای فروکشنده را میبرد ، فشار مقاومت هوا وغلظت سنگین جورا میشکند و می گشاید و بگونه ی پرتابی گلوله وار انعکاس به بیش میراند .

دوبال ، بال نخستین ، ابوذر، که بر بهلوی چبت روئیده است و اینکه بال دوم –مولانا- را برایت میفرستم ، به امیدآنکه در آن هوای غلیظ و آسمان ابری دور از غروب آفتاب غربت غرب علی رغم آن جاذبه ی نیروی زمینی ، پرواز راحت ، خوش ، هماهنگ و مطمئن ، در اوج داشنه باشی ، برفراز تمامی جریانهای جوی و طوفانهای شکننده خطرناک جوی و در قلب خورشید ، سینه ی آسمانی باکی که وحی میبارد.

عشق یک جوشش کوراست وپیوندی از سرنابینایی ، اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشنی و زلال است.

عشق بیشتر ازغریزه آب میخورد و هر چه از غریزه سربزند بی ارزش است، و دوست داشتن از روح طلوع میکند . تا هر جا که یک روح ارتقاع دارد، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج نی یابد.

 خداوندا به هرکه دوست داری بــیاموز

که عشـــــــــــق از زندگی بهــتر است

و یه هرکه بیشتر دوست داری ببــخشان

که دوست داشتن هم از عشق برتر است