کره سماوی چیست؟
کره سماوی چیست؟
وقتی که به آسمان نگاه می کنیم ، آن را همانند یک گنبد غول پیکر بالای سرمان می بینیم.اگر چه می دانیم که ستاره ها در فواصل مختلف از یکدیگر قرار دارند و همچنین می دانیم که این زمین است که می گردد نه آسمان،با وصف این ستاره شناسان ترجیح می دهند که در موقع نقشه خوانی آسمان فرض کنند که ستارگان بر روی یک کره عظیم به نام کره سماوی چسبیده اند. تصور می شود که این کره سماری هر روزیکبار به دور زمین می گردد. ستاره شناسان قدیمی تصور می کردند که زمین در مرکز عالم قرار دارد و ستاره ها واقعا روی روی کره سماوی چسبیده اند.
موقعیت هر ستاره روی کره به همان روشی معلوم می شود که موقعیت یک نقطه در روی زمین با استفاده از طول و عرض جغرافیایی آن مشخص می گردد.محور زمین خطی است که قطب های شمال و جنوب را به هم وصل می کند. اگر این خط در فضا ادامه یابد، بالاخره به طور فرضی کره سماوی را در دو نقطه قطع خواهد کرد. این دو نقطه قطب های شمال و جنوب سماوی نامیده می شوند. به همین ترتیب ،اگر خط استوای زمین در فضا یابد نهایتاً کره سماوی را در دایره ای به نام :«استوای سماوی»قطع خواهد کرد.
موقعیت هر ستاره معمولا از روی قطب های سماوی و استوای سماوی اندازه گیری می شود.معمول ترین سیستم مختصات که توسط ستاره شناسان به کار گرفته می شود، سیستم بعد و میل می باشد. میل یک ستاره زاویه بین استوای سماوی و ستاره می باشد.(مشابه عرض جغرافیایی یک محل بر روی زمین). از طرف دیگر،بعد یک ستاره زاویه است موازی با استوای سماوی از یک نقطه خاص نسبت به ستاره اندازه گیری می شود. بر روی زمین ، طول جغرافیایی یک محل زاویه ای است بین نصف النهار (دایره فرضی که از دو قطب زمین می گذرد) تا گرینویج و محل مورد نظر. به طور مشابه بعد از یک نقطه ثابت به نام «اعتدال بهاری» اندازه گیری می شود که نقطه ای است که خورشید هر بهار در روز21 مارس(اول فروردین)استوا را قطع می کند. بعد ستاره به جای درجه بر حسب ساعت و دقیقه و ثانیه اندازه گیری می شود. این به دلیل آن است که کره زمین هر بیست وچهارساعت یک دور می زند.
وقتی که به آسمان نگاه می کنیم ، آن را همانند یک گنبد غول پیکر بالای سرمان می بینیم.اگر چه می دانیم که ستاره ها در فواصل مختلف از یکدیگر قرار دارند و همچنین می دانیم که این زمین است که می گردد نه آسمان،با وصف این ستاره شناسان ترجیح می دهند که در موقع نقشه خوانی آسمان فرض کنند که ستارگان بر روی یک کره عظیم به نام کره سماوی چسبیده اند. تصور می شود که این کره سماری هر روزیکبار به دور زمین می گردد. ستاره شناسان قدیمی تصور می کردند که زمین در مرکز عالم قرار دارد و ستاره ها واقعا روی روی کره سماوی چسبیده اند.
موقعیت هر ستاره روی کره به همان روشی معلوم می شود که موقعیت یک نقطه در روی زمین با استفاده از طول و عرض جغرافیایی آن مشخص می گردد.محور زمین خطی است که قطب های شمال و جنوب را به هم وصل می کند. اگر این خط در فضا ادامه یابد، بالاخره به طور فرضی کره سماوی را در دو نقطه قطع خواهد کرد. این دو نقطه قطب های شمال و جنوب سماوی نامیده می شوند. به همین ترتیب ،اگر خط استوای زمین در فضا یابد نهایتاً کره سماوی را در دایره ای به نام :«استوای سماوی»قطع خواهد کرد.
موقعیت هر ستاره معمولا از روی قطب های سماوی و استوای سماوی اندازه گیری می شود.معمول ترین سیستم مختصات که توسط ستاره شناسان به کار گرفته می شود، سیستم بعد و میل می باشد. میل یک ستاره زاویه بین استوای سماوی و ستاره می باشد.(مشابه عرض جغرافیایی یک محل بر روی زمین). از طرف دیگر،بعد یک ستاره زاویه است موازی با استوای سماوی از یک نقطه خاص نسبت به ستاره اندازه گیری می شود. بر روی زمین ، طول جغرافیایی یک محل زاویه ای است بین نصف النهار (دایره فرضی که از دو قطب زمین می گذرد) تا گرینویج و محل مورد نظر. به طور مشابه بعد از یک نقطه ثابت به نام «اعتدال بهاری» اندازه گیری می شود که نقطه ای است که خورشید هر بهار در روز21 مارس(اول فروردین)استوا را قطع می کند. بعد ستاره به جای درجه بر حسب ساعت و دقیقه و ثانیه اندازه گیری می شود. این به دلیل آن است که کره زمین هر بیست وچهارساعت یک دور می زند.
+ نوشته شده در سیزدهم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 21:6 توسط فرشیما
|
من سرکار خانم فرشیما هستم این وبلاگ را به پدرم تقدیم میکنم که هم چون خورشید در اسمان قلب من میدرخشد و من تنها سیاره ی هستم که نور او را منعکس میکند.